fargo – koen kardeslerin su ana kadar izledigim en iyi filmi. acikcasi derinligiyle olmasa bile tiplemeleriyle no country for old men’e bin basacagina inaniyorum. peter stormare’in oynadigi herif hakikaten gelmis gecmis en sahane karakterlerden bir tanesiydi. [bu herif 90larda boyle rollere epey tesne. psikopat, nevi sahsina munhasir ve genellikle ortamdan kopuk. hatirlarsaniz gene 90larda cekilmis ama bu listeye eklenemeyecegini dusundugum armageddon'da da sarhos kozmonot olarak cok leziz bir performansi vardi. kisilikbozuklugu olan herif tiplemesine tamamen uyuyor, diyaloglari cok iyi beceriyor]

the big lebowski – vallahi acikcasi koca lebovskiyi nasil atladiginiza anlam veremiyorum. izlemediginizi umuyorum. gene koenlerden. harika diyaloglar, jeff bridges super. shut the fuck up donny’nin, con goodmanli kopuslarin mecrasi. hakikaten komedide bence kuul durusuyla bir kult. ne gulmekten gebertecek kadar seviyesiz, ne de sikilmana yol acacak kadar durgun. ayrica gotlek alman nihilistlerin elebasisi olarak gene peter stormare var, onu anmak lazim.

trainspotting – bunu ozanin nasil es gectigini bilemiyorum. edinburglu cankilerin seruvenleri. ingilteredeki bilumum asiriliklari anlatmasiyla, bunu anlatirken de donemlerinin ingilteresini hakkiyla yansittigi icin hep bana alltimefavorites’imde yerini her daim alacak olan a clockwork orange’a selam cakmis gibi gelir.

underground – time of gypsies’den sonra kusturica’nin unlenmesini saglayan bir diger yapiti. bence balkan havasini getirmesiyle, bregovic’den hep dinlenilen sarkilarin filmdeki halleriyle dinlenmesiyle cok sahane bir film. cahiers du cinema’da filan elestirildi ama filme hakim olan balkan kaosu bazi yerlerde siksa da bence tam kararinda. siyasi hakikatleri distorte edebiliyor ama zaten bence emir abi kendine has uslubuyla kendi gorusunu, kendi meramini anlatma derdinde. belgesel degil ki bu sonucta.[bu arada oradaki kaos ile fear and loathing in lasvegas’i bagdastirmak bana mantikli geliyor. uyusturucu, kafa olma, fantazmalarda gezinme yok coni depp filmi gibi ama ickili, kafa kirdirmacali, adam dovmeden once kol saatini cikaran adamlarla dolu bir film bu da. daha bi gercekci fantazma yaratmis.

turk filmlerini anmadan da gecemem:
eskiya bence bu donemde izledigim filmlerin en iyilerinden birisi. sener sen ve ugur yucel’in performaslari hakikaten cok harika. diyaloglar, bilhassa uguryucel’in filmde olurken senersen’in soyledikleri, cok etkileyici.

bir digeri de bence masumiyet. zeki demirkubuz’dan. o da eskiya gibi arkaplan olarak kendine dislanmislarin mecrasini, kenar mahalleleri secmis. eskiya gibi olmasa da demirkubuz’un sinemadaki uslubu orada olusmaya baslamis. anlatilan hikaye, uzerinde anlattigi baglam ve bu baglami destekleyen habitus da incelenmeye deger.

e benden bu kadar. bu doneme gore en iyi film listesini genisletirseniz arkanizdayim. sinema sevenler elbette ki bizim de dostlarimizdir!

amaç Ozan’ın doğum gününü kutlamak.
Nice’ yıllara (^)